Euthanasie
Mensen die een euthanasieverklaring hebben, hebben deze vaak al veel eerder laten opstellen. Het kan ook zijn dat u hier pas over bent gaan nadenken toen u ziek werd. Of misschien nog later, op het moment dat het sterven u veel zwaarder viel dan verwacht.
In een euthanasieverklaring staat onder welke omstandigheden u euthanasie wenst. De verklaring moet ondertekend zijn. Zo'n verklaring kunt u zelf opstellen. Dit vereist echter wel kennis van medisch-juridisch begrippen. U kunt de verklaring ook bij de Nederlandse Vereniging voor een Vrijwillig Levenseinde (NVVE) aanvragen. Daarvoor moet u wel lid zijn of worden van deze organisatie.
Er bestaat in Nederland geen recht op euthanasie. Een euthanasieverklaring biedt dus geen garantie dat artsen uw wens zullen inwilligen. Omgekeerd wil het ook niet zeggen dat als u geen euthanasieverklaring heeft, u niet voor euthanasie in aanmerking kunt komen. U kunt het verzoek tot euthanasie ook mondeling aan uw arts overbrengen, waarna een procedure in gang gezet kan worden.
Veel mensen zijn bang voor een nare, pijnlijke dood, vooraf gegaan door 'een ondraaglijk lijden' en zeggen al op voorhand in dat geval voor euthanasie te kiezen. Maar wat is ondraaglijk lijden? Uit de praktijk blijkt dat mensen hun grenzen steeds verleggen. En ook dat goede afspraken over een eventuele euthanasie vaak rust kunnen geven.
Als u euthanasie serieus overweegt, kunt u dit het beste zo snel mogelijk met uw huisarts bespreken. Als u al een euthanasieverklaring heeft, zult u hierover al eerder met uw huisarts gesproken hebben om te vragen of hij bereid is om aan dit verzoek mee te werken, en onder welke omstandigheden. Het heeft u ook de mogelijkheid gegeven om een andere arts te zoeken, in het geval uw huisarts principieel tegen zou zijn.
Euthanasie wordt niet alleen thuis door huisartsen gedaan. Ook in verpleeg- en ziekenhuizen vindt euthanasie plaats. Het kan zijn dat u daar al eerder met uw specialist over heeft gesproken en dat hij zijn medewerking heeft toegezegd.
Maar ook al heeft uw huisarts of specialist eerder laten weten mee te werken, het mag duidelijk zijn dat geen arts zomaar tot euthanasie zal overgaan. De wet vraagt om een zeer zorgvuldige afweging van uw arts. Er is een procedure aan verbonden. Onder andere zal er een tweede arts moeten worden geraadpleegd, aan wie u eveneens uw wens zult moeten verduidelijken.
Verschil pallitatieve sedatie en euthanasie
Van sedatie is sprake als met behulp van medicatie het bewustzijn van de stervende wordt verlaagd om symptomen te helpen verlichten. Sederen gebeurt vooral in de allerlaatste levensdagen. Het wordt meestal toegepast als er sprake is van een lichamelijk lijden dat niet (meer) met gerichte pijnbestrijding alleen te verhelpen is, of als er sprake is van grote angst, verwardheid of benauwdheid. Bij de toepassing ervan kan gevarieerd worden in de mate van bewustzijnsverlies.
Iemand kan voor korte tijd slaperig gehouden of gekalmeerd worden. Iemand kan ook dusdanig worden gesedeerd dat hij niet meer wakker wordt. Dit leidt tot een rustige dood.
Sedatie mag nooit zomaar worden toegepast. Een arts zal er van tevoren met u en/of uw naasten over gesproken hebben en zal er alleen toe overgaan als u in de laatste stervensfase bent en als er sprake is van onbehandelbare symptomen die het leven ondraaglijk maken en gelijk stellen aan lijden.
Sommigen zien sedatie als een verkapte - langzame - vorm van euthanasie. Iemand gaat immers dood na een ingreep van de arts. Anderen wijzen juist op het verschil met euthanasie. Euthanasie is een daadwerkelijke levensbeëindiging, een actief doden. Terwijl met sedatie het ziekteproces niet direct wordt beïnvloed, maar in eerste instantie symptomen worden bestreden, waarbij het doodgaan niet wordt tegengehouden.
Laatst bewerkt: 20 maart 2010Bron: KWF Kankerbestrijding